Onaanraakbare diamant glinstert

Regelmatig gaan er vrijwilligers op bezoek bij diverse projecten van ICFON. Zij komen thuis met kleurrijke verhalen, succesverhalen uit Nepal. Samachar sprak met dalit (onaanraakbare) Heera Pariyar, boerin in Dhital VDC.

Wil je iets vertellen over je achtergrond? Heera: Wij zijn zeer arme dalits. Mijn ouders stuurden me naar een bruidegom in dit dorp toen ik vijftien jaar was. Nu woon ik met mijn zoontje bij mijn schoonouders, en mijn man werkt in het buitenland. Daarvoor hebben we een lening moeten afsluiten. Ons eigen land brengt genoeg voedsel op voor ongeveer drie maanden, de rest van het jaar werken we voor andere boeren.

succesverhaal ontwikkelingshulp Nepal
Heera met haar dochter

Maar dat is veranderd? Heera: Ja, in 2010 kwam plotseling ICFON, of eigenlijk de mensen van CHESS in ons dorp. Wij waren allemaal analfabeet en vertrouwden het zaakje niet, maar na een aantal bezoeken van de CHESS-mensen begonnen wij ze serieus te nemen. Ze vroegen ons wat we dachten wat ons vooruit zou helpen, en uiteindelijk raadden ze ons aan een vrouwengroep te starten. Ik werd één van de 19 leden, en meteen kregen we allerlei trainingen. Na een tijdje durfden we ons uit te spreken, onze gedachten veranderden, en onze gevoelens ook. Zo begon het allemaal.

Een veranderde kijk op je leven? Heera: Ja, maar dat is een heel proces. Na enige tijd begonnen we een spaargroep, en gingen we geiten houden vanwege de mogelijke verdiensten. Alles onder begeleiding en training van CHESS. Maar onze kleine stukjes grond leveren onvoldoende veevoer op, en in de bossen mochten we, vanwege de strenge regels van het opgerichte comité voor bosbeheer, onze geiten maar heel kort laten grazen. Uiteindelijk gingen we over op groenteteelt, want daarvoor hebben we niet zo veel grond nodig. Alweer kregen we training daarvoor. We eten er zelf van, en verkopen een gedeelte in Pokhara.

Dus je inkomen is verbeterd? Heera: Zeker, maar dat is niet alles. Want ik volg alfabetiseringscursussen, en mede dankzij de steun van mijn schoonouders ben ik nu voorzitter van de vrouwengroep geworden. Mensen hebben vertrouwen in mij. Heera glinstert! (Heera is Nepalees voor diamant, red.) Ha ha, Wist je dat ik gevraagd ben voor het marktcomité van het District Agricultural Office?

We kunnen nu doorgroeien en verbeteren

CHESS – N.a.v. het bezoek van twee vrijwilligers aan het project van CHESS Nepal, kreeg ICFON enkele antwoorden op vragen toegestuurd van de 36-jarige Kesari Thapa Magar. Zij woont in Chhapgaun, een dorpje op vier uur lopen van de weg van Kathmandu naar Pokhara, in district Gorkha.

Wat is je achtergrond? Kesari: Ik woon mijn gehele leven al in Chhap- gaun, ging naar school tot groep 7 en trouwde op mijn 15e met een jongen uit mijn dorp. Nu hebben we drie kinderen en 8 ropani land (ongeveer 0,4 hectare), waarop we vooral boekweit, mais en peulvruchten verbouwen. We hadden een heel armoedig bestaan, zoals bijna iedereen in ons dorp.

succes ontwikkelingshulp Nepal
Kesari Thapa Magar voor haar geitenstal in Chapgaun

En toen veranderde er iets? Kesari: Drie jaar geleden zag ik dat er in het naburige dorp Terse van allerlei initiatieven werden ondernomen door CHESS Nepal, gericht op mensen zoals wij. Ik sprak met medewerkers van CHESS, en een jaar later begon in ons dorp een vrouwengroep met 28 leden onder de leiding van CHESS. Ik werd voorzitster. We kregen allerlei trainingen en de vrouwengroep werd officieel geregistreerd.

Wat veranderde er? Kesari: we werden ons bewust van hygiëne, family planning, betere landbouw en samenwerking binnen het dorp. Omdat de watervoorziening lastig is, richtten we ons op geitenhouderij, hoewel dat in het verleden niet veel opleverde. Nu kregen we echter training, o.a. in hygiëne voor het vee, ontwormen, ziekten herkennen en dergelijke. Onze geiten zijn veel gezonder dan vroeger, en de sterfte is sterk afgenomen.

Is je inkomen daarmee hoger ge- worden? Kesari: Ja, maar er moest eerst worden geïnvesteerd in een stal. Ik bouwde een grote stal voor €120, waarvoor ik €100 moest lenen van de spaargroep. Later leende ik €350 van het project voor de aankoop van tien geiten. Ik vind het heel spannend om te investeren en terug te verdienen.

En verder? Kesari: het afgelopen jaar verkocht ik voor €700 geiten en een bok. Nu heb ik 42 geiten. Ik werk hard aan het schoonmaken van de stallen en het telen van voer. Nu wil ik doorgroeien, want door het fokprogramma worden de geiten steeds beter, maar er is nog werk te doen in verbeterd veevoer, en ook in het ontwormen. Ik heb bijna mijn kredieten afbetaald en mijn kinderen gaan naar school.

Kleermakers uit Bojaghari

Boer Shyam Kumar Thami uit Piskar-7 Bojaghari volgde enkele jaren geleden een cursus kleermaken. Tot nu toe verdiende hij in die jaren totaal €800 en hij begon een winkel. Ook kleermaker Jagat Bahadur Thami volgde de kleermakerscursus van ISARD. Dankzij zijn gestegen inkomen heeft hij nu een eigen huis kunnen kopen en heeft hij geïnvesteerd in een goed lopende winkel.

Kamala Pahari uit Davi

Het dorp Davi wordt voornamelijk bewoond door zeer arme Pahari, een etnische groep in de heuvels van Nepal. Kamala Pahari kocht begin 2011 een buffel en nam daarvoor €400 krediet van ISARD. De buffel levert 180 liter melk per maand, een goede productie voor een buffel. Kamala verkoopt de melk niet, maar maakt er ghee van (een soort geklaarde boter) en haar gezin drinkt zelf de karnemelk die overblijft. De 6 kg ghee die zij maandelijks maakt leveren haar ongeveer €34 per maand op, waardoor zij voor haar gezin voedsel kan kopen, de schooluitgaven voor haar kinderen kan betalen, en de lening van ISARD kan aflossen.

Bhakta Bahadur Thami uit Budepa

Bhakta Bahadur en zijn vrouw Gyani Maya bezaten 509 m² land, een koe en zes geiten. Bhakta verdiende op sommige dagen €1 tot €1,50 als loonwerker, en andere dagen niets. Toen hij een training in het telen van groenten had gevolgd bij ISARD, besloot hij een stuk land van 254 m² erbij te huren om tomaten te gaan telen. In 2011 verdiende hij €400 met de opbrengst van zijn tomaten, en aan het einde van het jaar kocht hij het gehuurde land op. Bhakta en Gyani hebben geen kinderen, maar nu voeden zij Gyani Maya’s jongste zusje op, en sparen in een spaargroep van ISARD voor later.